• Info
  • Toggle gyroscope controls
  • Tiny planet view
  • Sound on/off
  • Edit
  • Virtual reality
  • Fullscreen
  • Unlisted
    Private
    Featured
  • paniaparat
    PRO
  • Like
    Share
    Add to tour
  • 3D

    3/2 _ Interwencje w przestrzeni publicznej / Interventions in Public Space.

      Close

      Interwencje w przestrzeni publicznej Słowo mówione lub pisane w przestrzeni publicznej konfrontuje poezję z polityką, angażuje społeczność poprzez bezpośrednie dzielenie się pomysłami lub interakcję z przypadkowymi przechodniami. W latach 70. akcje wystawowe realizowane przez zagrzebską Grupę Sześciu Autorów czy publiczne interwencje Grupy Bosch+Bosch z Suboticy opierały się na czymś, co można nazwać poezją o natychmiastowym oddziaływaniu. Testując granice wolności, artyści wykorzystywali ulicę jako otwartą, interaktywną scenę, zastępującą stronę książki lub konwencjonalną przestrzeń wystawienniczą. Performansy Tomislava Gotovaca opierały się często na bezpośredniej komunikacji z widzami w przestrzeni publicznej, posługiwał się on w nich swoim nagim ciałem, czym wywoływał kontrowersje. W jednym ze swoich późnych performansów Degraffiting (1990) artysta maluje na biało ścianę, demonstrując w ten sposób problematyczny proces definiowania nowej tożsamości po rozpadzie Jugosławii, ponieważ palimpsest starego graffiti (polityczne hasła i wulgaryzmy) są cały czas widoczne pod warstwą farby. Polska artystka Ewa Partum wykorzystywała dostępne w sklepach tekturowe litery służące do dekoracji pomieszczeń mieszkalnych i roboczych, w których układane były one w slogany. Losowo rozrzucała je w przestrzeni miejskiej oraz naturalnej i w ten sposób uwolniła od pierwotnego znaczenia. Seria tych działań zatytułowana została Poezja aktywna. Podczas akcji ulicznej po protestach robotników w 1976 roku grupa Akademia Ruchu zaprezentowała zgromadzonym tłumom wersy poezji zapisane na transparentach. Z kolei Pomarańczowa Alternatywa kpiła z rzeczywistości politycznej, zmieniając pojedynczą literę w sloganie i wypaczając w ten sposób sens zakazanych, antyreżimowych sztandarów. Współczesna polska artystka Liliana Piskorska także dokonuje performatywnych aktów odzyskiwania przestrzeni publicznej. W tym wypadku nie chodzi jednak o walkę z reżimem politycznym, lecz o stawiający równie silny opór seksizm językowy. Poprzez zmianę męskich końcówek na żeńskie w napisach widniejących na ścianach zwraca ona uwagę na potrzebę genderowego dostosowania polskiej fleksji. Natomiast we współczesnej Rosji artyści tacy jak Pavel Arsenev i Roman Osminkin z petersburskiego Laboratorium Poetyckiego Akcjonizmu czy Kirill Medvedev, moskiewski poeta, aktywista i lider politycznie zaangażowanego zespołu rockowego Arkady Kots, eksperymentują z działaniami mającymi na celu wyprowadzenie sztuki z bezpiecznych przestrzeni wystawienniczych. Podejmują też bezpośrednie interwencje społeczne, w których wykorzystują również media społecznościowe. Damir Avdić, bośniacki muzyk, pisarz i krytyk postjugosłowiańskiej rzeczywistości społecznej, działa w podobny sposób.

      Interventions in Public Space Spoken or written word in public space confronts poetry with politics and involves direct sharing of ideas within a community or interaction with accidental passers-by. In the 1970s, the exhibition actions of the Zagreb-based Group of Six Artists or the public interventions of the Bosch+Bosch group from Subotica practiced what one might call a poetry of immediate impact. Testing the limits of freedom, they used the street as an open interactive space to replace the page of a book or conventional exhibition space. The performances of Tomislav Gotovac often involved communication with public opinion through self-exposure and controversy of his naked body in the public space. In his late performance Degraffiting (1990), Gotovac whitewashes a wall, thus demonstrating the problematic process of defining a new identity after the end of Yugoslavia, as the palimpsest of old graffiti (political slogans and obscene curses) is continuing to show under the paint. The Polish artist Ewa Partum used letters made of white cardboard sold in shops to assemble slogans for the decoration of living and working spaces. She randomly scattered these letters in both urban and natural spaces, and in this way liberated them from their original meaning. She called this series of actions Active Poetry. During a street action after the defeated labour protests of 1976, the group Akademia Ruchu presented the assembled crowd with lines of poetry written on banners. The Orange Alternative, on the other hand, played with the political setting by changing one singular letter in a slogan to mock the prohibition of antiregime banners. Contemporary artist Liliana Piskorska also creates performative acts reclaiming public space. In this case, however, she deals not with the political regime, but with sexism in language, which also mounts considerable resistance. By changing male to female endings in wall graffiti, she draws attention to the need for gender-specific adaptation of Polish flexion. In contemporary Russia, Pavel Arsenev and Roman Osminkin of the Laboratory of Poetic Actionism from St. Petersburg, or Kirill Medvedev, a Moscow-based poet, activist, and frontman of the politically engaged rock band Arkady Kots, experiment, increasingly via social media, with methods and devices aimed at breaking out of the safe space of art to intervene directly in society. Damir Avdić, a Bosnian musician, writer, and critic of post-Yugoslav social reality, works in a similar fashion.

      4/1 _ Poezja ... Go to post 13-01c 0,1,2_@10k 2/1 _ Pisanie... 4/1 _ Poezja ... 11-07d-c 0-v-1-2-v-...